DR N. MED.
MAŁGORZATA FORNAL – PAWŁOWSKA

psycholog kliniczny, psychoterapeuta

Specjalistka w dziedzinie psychologii klinicznej, psychoterapeutka poznawczo-behawioralna.

Pionierka i popularyzatorka poznawczo-behawioralnej terapii bezsenności w Polsce. Od 2005 roku pracuje w Poradni Leczenia Zaburzeń Snu Szpitala Nowowiejskiego. Współtworzyła tam pierwszy w Polsce program niefarmakologicznego leczenia bezsenności. Równolegle, przez wiele lat, pracowała na oddziale ogólnopsychiatrycznym, odbywając specjalizację w psychologii klinicznej.

Specjalizuje się w diagnostyce psychologicznej i psychoterapii osób z różnymi problemami natury emocjonalnej, psychicznej. Pracuje pod stałą superwizją. Prowadzi zajęcia dla studentów Uniwersytetu SWPS.

kariera naukowa

Absolwentka Wydziału Psychologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Po studiach, w 2005 roku rozpoczęła pracę w Szpitalu Nowowiejskim w Warszawie, na oddziale ogólnopsychiatrycznym oraz w tamtejszej Poradni Leczenia Zaburzeń Snu. Po roku rozpoczęła tam prowadzenie pierwszych w Polsce grup terapeutycznych dla osób z bezsennością.

Zaangażowała się w pracę naukową w przyszpitalnej Klinice Psychiatrycznej, w zespole prowadzonym przez Profesora Waldemara Szelenbergera. Zaowocowało to badaniami i publikacjami naukowymi z zakresu medycyny snu oraz wystąpieniami na konferencjach naukowych krajowych i zagranicznych.

W 2011 roku na Warszawskim Uniwersytecie Medycznym obroniła rozprawę doktorską, napisaną pod kierunkiem Profesora. Temat pracy dotyczył skuteczności poznawczo-behawioralnej terapii w leczeniu bezsenności. W 2015 roku zdała egzamin specjalizacyjny z psychologii klinicznej. Równolegle rozpoczęła czteroletnie studia podyplomowe w Szkole Psychoterapii Uniwersytetu SWPS, uzyskując w 2019 roku certyfikat psychoterapeuty poznawczo-behawioralnego. Od 2016 roku jest związana z USWPS jako dydaktyk. Prowadzi również szkolenia dla lekarzy i psychoterapeutów organizowane przez Polskie Towarzystwo Badań nad Snem.

wybrane publikacje

Fornal-Pawłowska M. Bezsenne noce, czyli dlaczego senność nie przychodzi? Psychologia w Praktyce 2018, 3: 30-33.

Fornal-Pawłowska M, Szelenberger W. Terapia poznawczo-behawioralna w leczeniu bezsenności przewlekłej. Psychiatria Polska 2013; 47(2); 269-279.

Fornal-Pawłowska M, Wołyńczyk-Gmaj D, Szelenberger W. Walidacja Ateńskiej Skali Bezsenności. Psychiatria Polska 2011; 45(2): 211-221.

Fornal-Pawłowska M, Androsiuk K, Walacik E. Terapia poznawczo-behawioralna w leczeniu bezsenności przewlekłej. Sen 2008; 1: 1-9.

Fornal-Pawłowska M, Skalski M, Szelenberger W. Badanie predyspozycji do bezsenności za pomocą skali FIRST. Sen 2007; 2: 104-109.

Fornal M. Podstawowe wymiary osobowości, lęk i style radzenia sobie ze stresem u osób z bezsennością przewlekłą. Sen 2005; 2: 48-55.

Walacik E, Fornal-Pawłowska M. Zaburzenia lękowe i depresyjne u pacjentów z hipersomnią. Lęk i Depresja 2008; 13(3/4): 147-161.

Walacik E, Fornal M, Szelenberger W. Cechy osobowości pacjentów z hipersomnią nieorganiczną. Sen 2007; 1: 1-7.

Skalski M, Fornal M, Szelenberger W. Rodzinne występowanie bezsenności nieorganicznej. Sen 2006; 1: 1-7.

DR N. MED.
MICHAŁ SKALSKI

lekarz, specjalista psychiatra

Jeden z największych autorytetów w dziedzinie medycyny snu w Polsce.

Organizator i wieloletni kierownik Poradni Leczenia Zaburzeń Snu Szpitala Nowowiejskiego w Warszawie. Pracownik naukowo-dydaktyczny w Klinice Psychiatrycznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Autor ponad 100 publikacji oraz licznych wystąpień naukowych z zakresu medycyny snu, psychiatrii i neurofizjologii.

Członek wielu stowarzyszeń – m.in. Polskiego Towarzystwa Badań nad Snem (członek zarządu), European Sleep Research Society, American Academy of Sleep Medicine, Polskiego Towarzystwa Neurofizjologii Klinicznej, Stowarzyszenia Pacjentów z Narkolepsją (założyciel) i Stowarzyszenia Aktywni Przeciw Depresji.

kariera naukowa

Ukończył I Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Warszawie (dzisiejszy Warszawski Uniwersytet Medyczny, WUM). Od tego czasu związany z tą uczelnią i tamtejszą Kliniką Psychiatryczną. W 1987 uzyskał tam I stopień specjalizacji z psychiatrii, a w roku 1991 doktoryzował się i w tym samym czasie uzyskał specjalizację II stopnia, także z psychiatrii. Jego praca doktorska dotyczyła zaburzeń snu u osób uzależnionych od alkoholu.

W Klinice pełnił różne funkcje – asystenta, adiunkta, starszego wykładowcy. Był Ordynatorem Oddziału Klinicznego Psychiatrycznego i Kierownikiem tamtejszej Pracowni EEG i Badań Snu. Z jego inicjatywy, od 1998 roku, działa pierwsza w Polsce Poradnia Leczenia Zaburzeń Snu przy Szpitalu Nowowiejskim w Warszawie, w której przyjmuje do dziś.

Jego działalność kliniczna i naukowa jest obszerna. Jest autorem i współautorem licznych publikacji i wystąpień na konferencjach naukowych krajowych i zagranicznych, popularyzatorem medycyny snu w Polsce. Członkiem i założycielem różnych stowarzyszeń naukowych. Członkiem i sekretarzem komisji ds. walki z depresją przy Ministrze Zdrowia. Przez 5 lat, jako ekspert, brał udział w projekcie WHO – Night Noise Guideline, który zakończył się publikacją raportu z zaleceniami dla EU.

wybrane publikacje
  1. Drozdowicz-Jastrzębska E, Skalski M, Gdańska P, Mach A, Januszko P, Nowak RJ, Węgrzyn P, Wielgoś M, Radziwoń-Zaleska M. Insomnia, Postpartum Depression and Estradiol in Women After Delivery. Metabolic brain disease 2017; 32(6): 1913-1918.
  2. Wichniak A, Jankowski KS, Skalski M, Skwarło-Sońta K, Zawilska JB, Żarowski M, Poradowska E, Jernajczyk W. Standardy leczenia zaburzeń rytmu okołodobowego snu i czuwania opracowane przez Polskie Towarzystwo Badań nad Snem i Sekcję Psychiatrii Biologicznej Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Część I i II. Psychiatria Polska 2017; 51(5):793-832.
  3. Kaczor M, Skalski M. Rozpowszechnienie i konsekwencje bezsenności w populacji pediatrycznej. Psychiatria Polska 2016; 50(3): 555-569.
  4. Kaczor M, Skalski M. Leczenie behawioralnych zaburzeń snu u dzieci i młodzieży-przegląd literatury. Psychiatria Polska 2016; 50(3): 571-584.
  5. Skalski M. Bezsenność — patogeneza i leczenie. Kosmos 2014; 63 (2): 233-243.
  6. Skalski M. Grzechy diagnostyki i leczenia bezsenności. Psychiatria po Dyplomie 2013: 33-36.
  7. Fornal-Pawłowska M, Skalski M, Szelenberger W. Badanie predyspozycji do bezsenności za pomocą skali FIRST. Sen 2007; 2: 104-109.
  8. Skalski M. Zaburzenia snu w codziennej praktyce. Medical Tribune Polska, 2012.
  9. Skalski M. The Diagnosis and Treatment of Insomnia. W Saddichha S (red.) Can’t Sleep? Issues of Being an Insomniac. InTech, 2012.
  10. Skowerska A, Wichniak A, Skalski M. Zaburzenia snu i rytmu okołodobowego w schizofrenii. Psychiatria Polska 2010; 44: 621-631.
  11. Skalski M. Wybrane zagadnienia z medycyny snu. Family Medicine & Primary Care Review 2009; 11 (3): 750–756.
  12. Skalski M, Fornal M, Szelenberger W. Rodzinne występowanie bezsenności nieorganicznej. Sen 2006; 1: 1-7.
  13. Skalski M. Zaburzenia snu w chorobach nowotworowych. Polska Medycyna Paliatywna 2005; 4 (4): 147-155.
  14. Skalski M. Okresowe ruchy kończyn i inne zespoły zaburzeń ruchowych związane ze snem. Periodic movements of extremities and other sleep-related movement disorders. Aktualności Neurologiczne 2005; 5 (1); 21-29.
  15. Skalski M. Padaczka a sen. Epileptologia 2001; 9(4): 325-346.
  16. Skalski M. Bezsenność. Medycyna Praktyczna; 2001.
  17. Skalski M. Melatonina w zaburzeniach snu i zaburzeniach rytmu okołodobowego. Farmakoterapia w Psychiatrii i Neurologii 1998; 1: 103-111.
  18. Szelenberger W, Wackermann J, Skalski M, Niemcewicz S, Drojewski J. Analysis of complexity of EEG during sleep. Acta neurobiologiae experimentalis 1996; 56 (1), 165-169.
  19. Szelenberger W, Skalski M, D Jedwabna, H Wilczak-Szadkowska, Manowiec D. Alternative methods of the study of sleep in depression. Psychiatria Polska 1988; 22 (2): 99-104.
  20. Skalski M, Gorny J, Szelenberger W, Wojdolowicz G. Psychological Data And Brain-Stem Auditory Evoked-Potentials. International Journal Of Neuroscience 1987; 34 (3-4): 255-256.